Wielkanocny (Paschaltide) - od niedzieli wielkanocnej do Zesłania Ducha Świętego

Pięćdziesiąt dni od Niedzieli Wielkanocnej do Zesłania Ducha Świętego starsi liturgowie nazywają „Quinquagesima paschalis” lub „Quin. Laetitiae”. Znamy to jako Wielkanoc lub Paschaltide . W księgach liturgicznych Wielkanoc rozpoczyna się pierwszymi Nieszporami Wielkiej Niedzieli (zwanej również Niedzielą Miłosierdzia Bożego) i kończy się przed pierwszymi Nieszporami Trójcy Świętej.

 

Niedziele od Wielkanocy do Wniebowstąpienia Pańskiego , poza tym, że są nazywane pierwszą, drugą (itd.) Niedzielą po Wielkanocy, mają swoje własne, specyficzne tytuły.

 

  • Pierwsza niedziela: pierwsza to „Dominica in albis”, czyli Niedziela niska . W diecezjach Portugalii i Brazylii (także w prowincji St.Louis, MO) w poniedziałek po Wielkiej Niedzieli obchodzone jest święto Radości lub Uniesienia Maryi przy Zmartwychwstaniu Jej Syna (podwójna klasa II) . Rosjanie we wtorek tego tygodnia idą w procesji na cmentarze i składają na grobach pisanki [Maltzew, „Fasten-und Blumen-Triodion” (Berlin, 1899), 791].

IMG_0897%20rectangle%20crop_edited.jpg
  • 30 kwietnia 2000 r. Odbyła się kanonizacja Faustyny ​​Kowalskiej, a I niedziela po Wielkanocy została oficjalnie uznana za Niedzielę Miłosierdzia Bożego (Dominica II Paschae seu de divina misericordia).

  • Druga niedziela: W Kościele łacińskim druga niedziela jest z Ewangelii nazywana niedzielą Dobrego Pasterza i od Introit „Misericordias Domini”; w wielu diecezjach (Sewilla, Kapucyni) nazywane jest świętem Matki Bożej, Matki Dobrego Pasterza (podwójna II klasa); w Jerozolimie iw kościołach franciszkanów nazywane jest świętem Grobu Pańskiego; w Kościele greckim nazywa się to myroforonem jonowym (niedziela kobiet, które przyniosły maści do grobu Chrystusa); Ormianie świętują w tę niedzielę poświęcenie pierwszego kościoła chrześcijańskiego na górze Sion.

  • Trzecia niedziela: Trzecia niedziela jest nazywana z Introitu „Jubilat”, a Kościół łaciński wyznaczył jej święto Patronatu św. Józefa (zm. 2 kl.); Grecy na podstawie Ewangelii nazywają ją niedzielą paralityka. Kościoły Wschodu w środę po trzeciej niedzieli celebrują bardzo uroczystym Oficjum i oktawą Mesopentekoste, zakończenie pierwszej połowy odpływu paschalnego; jest to święto objawienia się Mesjasza, zwycięstwa Chrystusa i Kościoła nad judaizmem [„Zeitschrift für katholische Theologie” (1895), s. 169-177]; narody słowiańskie mają w tym dniu uroczysty pochód i błogosławieństwo swoich rzek (Nilles, „Kal.” II, 361).

  • Czwarta niedziela: Czwarta niedziela to „Cantate”; przez mieszkańców Wschodu nazywana jest niedzielą Samarytanki.

  • Piąta niedziela: Piąta niedziela, „Vocem jucunditatis” na Wschodzie, niedziela niewidomego od urodzenia. W Kościele łacińskim obchodzimy Dni Rogacji; w kościele greckim we wtorek zachowuje się apodozę czyli zakończenie święta Wielkanocy. Grecy śpiewają Kanony Wielkanocy do tego wtorku w taki sam sposób, jak podczas Tygodnia Wielkanocnego, podczas gdy w Kościele łacińskim specjalne Oficjum Wielkanocne kończy się w sobotę po święcie. Czwartek to święto Wniebowstąpienia. Piątek tego tygodnia w Niemczech nosi nazwę „Witterfreitag”; pola są błogosławione przed mrozem i burzami.

  • Szósta niedziela: Niedziela w oktawie Wniebowstąpienia nazywana jest „Exaudi” z Introitu; w niektórych diecezjach nazywane jest Świętem Matki Bożej Królowej Apostołów (podwójna większa) lub Wieczernikiem (Charleston i Savannah, pierwsza klasa); w Rzymie nazywano to Niedzielą Róż („Pascha rosarum” lub „rosatum”), ponieważ w Panteonie z rotundy wrzucano do kościoła liście róż; w Kościołach greckim i rosyjskim jest to święto 318 Ojców pierwszego soboru nicejskiego; Ormianie nazywają to „drugim świętem kwiatów”, powtórzeniem Niedzieli Palmowej. Starsi liturgiści tydzień przed Pięćdziesiątnicą nazywany jest „Hebdomada Expectationis”, tygodniem oczekiwania na Ducha Świętego. W wigilię Pięćdziesiątnicy błogosławiona jest woda chrzcielna w Kościele łacińskim; w Kościołach Wschodnich w tę sobotę jest psychosabbaton (Dzień Zaduszny); w tym dniu Grecy błogosławią ciastka pszenne i odbywają procesje na cmentarze.

Paschaltide to czas radości. Kolor Office de tempore jest biały; Te Deum i Gloria są recytowane codziennie, nawet w Oficjum. W niedziele „Asperges” zastępuje się „Vidi Aquam”, które przypomina uroczysty chrzest w Wigilię Wielkanocną. Od Wielkanocy do Wniebowstąpienia nie ma dnia świątecznego. Zamiast „Anioł Pański” recytuje się „Regina Caeli”. Alleluja jawi się jako niezależna antyfona; do wszystkich antyfon, responsoriów i wersetów dodaje się również Alleluja, z wyjątkiem wersetów w precesach na prymitywną i kompletę.

liturgical-calendar.jpeg
IMG_1043 Czestochowa icon - tapestry fix
Divine-Mercy-mural_Parish_Grotto