Advent Embertide

(2021: December 15, 17, 18)

ember-days.jpg

Środa, piątek i sobota po niedzieli Gaudete (3. Niedziela Adwentu) są znane jako „Advent Ebertide” i zbliżają się do początku sezonu zimowego (grudzień, styczeń, luty). Z liturgicznego punktu widzenia następują czytania na Msze św., a także ogólne tematy Adwentu, rozpoczynające się środowym wstępem do Izajasza 45,8 i Psalmu 18,2:

Spuśćcie niebiosa rosę z góry i niech obłoki spuszczają deszcz na Sprawiedliwych; niech ziemia się otworzy i zakwitnie Zbawiciel. Niebiosa ukazują chwałę Bożą, a firmament zwiastuje dzieło Jego rąk.

Środowe i sobotnie Msze będą obejmowały odpowiednio jedną i cztery lekcje, z których wszystkie dotyczą słów proroka Izajasza, z wyjątkiem ostatniej lekcji w sobotę, która pochodzi od Daniela i opowiada, jak Sidrach, Misach i Abdenago zostali ocaleni od króla Nabuchodonosora. ognisty piec przez anioła. Ta relacja, po której następuje chwalebny hymn, jest wspólna dla wszystkich sobót Ebertide z wyjątkiem Zielonych Świątek Ebertide.

Cztery razy w roku Kościół przeznacza trzy dni na skupienie się na Bogu poprzez Jego cudowne stworzenie. Te okresy kwartalne mają miejsce wokół początków czterech naturalnych pór roku1, które „jak niektóre dziewice tańczące w kręgu następują po sobie w najszczęśliwszej harmonii”, jak pisał św. Jan Chryzostom (zob. Czytania poniżej).

Te cztery razy są obchodzone w następną środę, piątek i sobotę i są znane jako „Dni Żaru” lub Quatuor Tempora po łacinie. Pierwszy z tych czterech terminów przypada na zimę, po święcie św. Łucji; drugi przychodzi na wiosnę, tydzień po Środzie Popielcowej; trzecia przychodzi latem, po Niedzieli Zesłania Ducha Świętego; a ostatni przychodzi jesienią, po Dniu Świętego Krzyża.

Ich daty może zapamiętać ten stary mnemonik:

Sant Crux, Lucia, Cineres, Charismata Dia
Usiądź w angarii quarta sequens feria.

Co znaczy:

Święty Krzyż, Łucja, Środa Popielcowa, Pięćdziesiątnica,
kiedy następują święta kwartału.

Dla nie-latynosów może być łatwiej po prostu zapamiętać „Lucy, Ashes, Dove i Cross”.

Od końca V wieku Dni Żaru były również preferowanymi datami święceń kapłańskich. Tak więc w tych czasach Kościół miał trojaki cel: (1) uświęcanie każdego nowego okresu przez zwracanie się do Boga przez modlitwę, post i jałmużnę; (2) dziękować Bogu za różne żniwa w każdym sezonie; oraz (3) modlitwa za nowo wyświęconych i przyszłe powołania do kapłaństwa i życia zakonnego.  

Czuwania i Dni Żaru nie zobowiązują już do postu i wstrzemięźliwości. Jednak odnowa liturgiczna i głębsze docenienie radości ze świętych dni roku chrześcijańskiego zaowocuje ponownym zrozumieniem, dlaczego nasi przodkowie mówili o „poście przed ucztą”. Nie ma postu przed jakimkolwiek dniem świątecznym, ale sugestia, że pobożni znajdą większą chrześcijańską radość w świętach kalendarza liturgicznego, jeśli zwiążą się dobrowolnie, z własnych pobudek i we własnym duchu pobożności, aby przygotować się do każdego Święto kościelne przez dzień szczególnego samozaparcia, pokutnej modlitwy i postu.

Ember Days of December autorstwa Opata Dom Prosper Gueranger

Dzisiaj Kościół rozpoczyna post Quattuor Tempora lub, jak to nazywamy, Dni Żaru. Jak widzieliśmy, ta praktyka nie jest charakterystyczna dla liturgii adwentowej; jest to taki, który został ustalony dla każdej z czterech pór roku kościelnego. Intencje, które Kościół ma w poście w Dni Żaru są takie same jak w Synagodze – mianowicie poświęcenie Bogu przez pokutę czterech pór roku. Ember Days w Adwencie znane są w starożytności kościelnej jako post dziesiątego miesiąca (w starożytnym znaczeniu „grudnia”); a św. ziemi zostało wtedy zgromadzonych i że wypadało chrześcijanom złożyć świadectwo o swojej wdzięczności Bogu przez ofiarę wstrzemięźliwości – czyniąc się w ten sposób bardziej godnymi zbliżenia się do Boga, im bardziej byli oderwani od miłości do rzeczy stworzonych. „Bo post” – dodaje Święty Doktor – „był zawsze pokarmem cnoty. Abstynencja jest źródłem czystych myśli, mądrych postanowień i zbawiennych rad. Przez dobrowolne umartwienia ciało umiera dla swej pożądliwości, a duch odnawia się w cnocie. Ale ponieważ sam post nie wystarcza, aby zapewnić zbawienie duszy, dodajmy do niego uczynki miłosierdzia wobec ubogich. Sprawmy, aby to, co powstrzymujemy od pobłażania, służyło praktykowaniu cnoty. Niech wstrzemięźliwość tego, który pości, stanie się posiłkiem ubogiego”.

My, dzieci Kościoła, praktykujmy, co jest w naszej mocy, z tych napomnień; a ponieważ dyscyplina Adwentu jest tak bardzo łagodna, tym bardziej gorliwiej wypełniajmy nakaz postu w dniach Ember. Przez te kilka ćwiczeń, które są teraz od nas wymagane, podtrzymujmy w sobie gorliwość naszych ojców dla tej świętej pory Adwentu. Nie wolno nam nigdy zapominać, że chociaż przygotowanie wewnętrzne jest absolutnie niezbędne dla naszego pożytku z przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa, to przygotowanie to nie mogłoby być rzeczywiste, gdyby nie przejawiało się w zewnętrznych praktykach religii i pokuty.

Post w dni żarowe ma inny cel, oprócz poświęcenia Bogu czterech pór roku w drodze pokuty: ma on również na względzie wyświęcenie sług Kościoła, które ma miejsce w sobotę żarową i o którym jest zawiadomienie. dawniej przekazany ludowi podczas Mszy Środy Żarowej. W Kościele rzymskim święcenia, które odbyły się w grudniu, były przez długi czas najbardziej uroczyste ze wszystkich; a ze starożytnych kronik papieskich wynikałoby, że z wyjątkiem bardzo niezwykłych przypadków, dziesiąty miesiąc był przez kilka wieków jedynym czasem udzielania święceń kapłańskich w Rzymie. Wierni powinni w tej intencji zjednoczyć się z Kościołem i ofiarować Bogu post i wstrzemięźliwość w celu uzyskania godnych szafarzy Słowa Bożego i Sakramentów oraz prawdziwych pasterzy ludu.

Kościół nie czyta proroka Izajasza w środę żarową; Czyta jedynie zdanie z pierwszego rozdziału św. Łukasza, który podaje Zwiastowanie Matki Bożej, do którego przyłącza fragment z Homilii św. Ambrożego o tej Ewangelii. Fakt, że ta Ewangelia została wybrana na Oficjum i na dzisiejszą Mszę, sprawił, że środa trzeciego tygodnia Adwentu stała się bardzo ważnym dniem w kalendarzu. W kilku starożytnych ordynariuszach, używanych przez wiele większych kościołów, zarówno katedralnych, jak i opackich, znajdujemy nakaz przeniesienia świąt przypadających w tę środę; aby nie odmawiano w tym dniu strasznych modlitw na klęczkach; aby podczas jutrzni celebrans odziany w białą kapę, z krzyżem, pochodniami i kadzidłem, odśpiewał Ewangelię Missus Est, czyli Zwiastowania; aby w opactwie opat wygłaszał homilię mnichom, jak w uroczyste święta. Temu zwyczajowi zawdzięczamy cztery wspaniałe kazania św. Bernarda o Matce Boskiej zatytułowane: Super Missus Est.

Msza Ember Wednesday była poprzednio znana jako Missa Aurea – Złota Msza – ze względu na to, że wielkie litery we właściwej tej Mszy były tak często iluminowane złotym atramentem, w rękopisach Mszałów średniowiecza. Było zwyczajem, że ewangelię śpiewał kapłan w białej kapie, a nie diakon ubrany we fiolet. Stacja środowa odbyła się w St Mary Major, ze względu na Ewangelię Zwiastowania, która, jak właśnie widzieliśmy, sprawiła, że ten dzień stał się prawdziwym świętem Najświętszej Maryi Panny.

Również we Wrześniowy Piątek Kościół odczytuje na Jutrzni zdanie z Ewangelii św. Łukasza o nawiedzeniu, do którego dołącza część homilii św. Ambrożego na temat tego fragmentu. Przed ustanowieniem Święta Nawiedzenia w XIV wieku Oficjum i Msza tego dnia były głównym upamiętnieniem tej Misterium w Liturgii.

W żarową sobotę lekcje Izajasza są również przerywane w tym dniu; w ich miejsce odczytywana jest homilia na temat Ewangelii Mszy św. Pierwotnym zwyczajem w Kościele rzymskim było odprawianie święceń w nocy z soboty na niedzielę, podobnie jak chrztu udzielano katechumenom w nocy między Wielką Sobotą a Niedzielą Wielkanocną. Ceremonia odbywała się około północy, a niedzielny poranek zawsze poprzedzał zakończenie; tak, że Msza święceń została uznana za samą Mszę niedzielną.

Później złagodzono dyscyplinę i zrezygnowano z tych surowych czuwań. Msza święceń, podobnie jak w Wielką Sobotę, była oczekiwana; a ponieważ IV Niedziela Adwentu i II Wielkiego Postu nie miały do tej pory odpowiedniej Ewangelii, ponieważ nie miały odpowiedniej Mszy, ustalono, że około X lub XI wieku należy powtórzyć Ewangelię o Mszy święceń w specjalnej Mszy w dwie niedziele, o których mowa (w IV Niedzieli Adwentu jest Ewangelia św. Łukasza dotycząca posłannictwa św. Jana Chrzciciela).
Stacja tego dnia była u św. Piotra z powodu święceń. Ta bazylika była zawsze jedną z największych w Rzymie i dlatego najlepiej nadawała się na wielkie zgromadzenie ludzi.

IMG_1043 Czestochowa icon - tapestry fix
Divine-Mercy-mural_Parish_Grotto